Het is bijna zeven uur als ik de Sint-Baafskathedraal voorbijloop. De lucht is vol van regen, maar lost slechts minieme druppeltjes die mijn gezicht beroeren als zachte vrouwenvingers. Alles draagt de typische geur van nat asfalt en mijn schoenen maken lichte afdrukken op de gladde stadstegels. Mijn lippen zingen geluidloos mee met de radio tot de muziek overgaat in reclame, die het nieuws aankondigt. Ik zet mijn koptelefoon af en geniet van de plotse uitbarsting van de drie klokken tegelijk, drie verschillende ritmes in een verrassend muzikale kakafonie. Ik adem de zure regen in en voel me als een gelukkige toerist in de stad die ik zo goed ken. Zelfs na zeven jaar weet ze me nog te boeien en kan ik als een trotse stadsgids hoog opgeven over haar verborgen plekjes en eigenaardigheden.
De laatste twee maanden zijn als een roes aan mij voorbijgegaan. Ik weet dat ik moet rusten, maar ik kreeg evengoed de nadrukkelijke opdracht om te ontspannen en voorlopig lukt het niet om die twee in evenwicht te krijgen. Ik ga op elk verzoek in en heb de tijd van mijn leven, maar slaap veel te weinig. Elk voorstel is een uitdaging, elke nieuwe dag een avontuur dat ’s morgens begint en waarvan ik niet weet waar het zal eindigen. Ik leef gulzig, alsof er nooit iets anders is geweest of zal zijn dan dit en nu en hier. Als een spons zuig ik alles in me op, constant om me heen kijkend of ik niets mis, geen kansen, geen gestolen glimlach die deze dag nog beter zou kunnen maken. Ik probeer alles wat ik zie in me op te nemen om het eeuwig vast te leggen, nooit te vergeten hoe deze dagen waren.
Door mezelf te omringen met mensen leer ik te kijken naar mezelf door hun ogen, nieuwe vrienden, oude bekenden, dichte geliefden. Ik wil zien wat zij zien. De laatste maanden besef ik meer en meer dat wie wij zijn grotendeels bepaald wordt door hoe anderen ons ervaren, de eigenschappen die zij ons toedichten en wat zij in ons zien. Wat mij de laatste tijd vooral verbaast is hoe positief veel mensen eigenlijk over me zijn. Ik prijs me gelukkig en buig verlegen mijn hoofd om zoveel onverwacht gevlei. Vandaag ben ik slechts twee schrijvende handen waarvan eentje nog vaag de afdruk draagt van een balpentekening met “Elivis leeft” daaronder. Tot snel.
De laatste twee maanden zijn als een roes aan mij voorbijgegaan. Ik weet dat ik moet rusten, maar ik kreeg evengoed de nadrukkelijke opdracht om te ontspannen en voorlopig lukt het niet om die twee in evenwicht te krijgen. Ik ga op elk verzoek in en heb de tijd van mijn leven, maar slaap veel te weinig. Elk voorstel is een uitdaging, elke nieuwe dag een avontuur dat ’s morgens begint en waarvan ik niet weet waar het zal eindigen. Ik leef gulzig, alsof er nooit iets anders is geweest of zal zijn dan dit en nu en hier. Als een spons zuig ik alles in me op, constant om me heen kijkend of ik niets mis, geen kansen, geen gestolen glimlach die deze dag nog beter zou kunnen maken. Ik probeer alles wat ik zie in me op te nemen om het eeuwig vast te leggen, nooit te vergeten hoe deze dagen waren.
Door mezelf te omringen met mensen leer ik te kijken naar mezelf door hun ogen, nieuwe vrienden, oude bekenden, dichte geliefden. Ik wil zien wat zij zien. De laatste maanden besef ik meer en meer dat wie wij zijn grotendeels bepaald wordt door hoe anderen ons ervaren, de eigenschappen die zij ons toedichten en wat zij in ons zien. Wat mij de laatste tijd vooral verbaast is hoe positief veel mensen eigenlijk over me zijn. Ik prijs me gelukkig en buig verlegen mijn hoofd om zoveel onverwacht gevlei. Vandaag ben ik slechts twee schrijvende handen waarvan eentje nog vaag de afdruk draagt van een balpentekening met “Elivis leeft” daaronder. Tot snel.
2 opmerkingen:
Heel herkenbaar. En wederom heel mooi geschreven. Een streling voor mijn literaire brein en zijn. Dank je wel! xx
Mooi hoor. En for what it's worth, sleep is highly overrated. Wat dat dan ook weer precies moge betekenen.
Een reactie posten