Voorbij de pulp

Daar ben ik weer. De moed zakt mij bij deze tweede regel alweer in de schoenen en ik heb de grootste moeite om dit blad niet virtueel doormidden te scheuren en het grote niets in te sturen waar al die andere ongeschreven teksten wegkwijnen. Waarom is het zo moeilijk geworden om te schrijven? Als ik alles hier teruglees, tussen de columns door waar ik zelf niet trots op ben omdat ik ze een beetje te goedkoop vind, ben ik bang dat ik iets kwijt ben. Op een gegeven moment kon ik gewoon niet meer schrijven. Alles wat ik op papier zette, veranderde in pure pulp. Walgelijk. Het schoentje van de arrogante eerste persoon die schold en zichzelf als het middelpunt van de wereld beschouwde, past al lang niet meer. Toch bijna drie jaar worstel ik nu al met verfrommelde bladen papier en de overal op sticks en computers verspreide stukjes tekst. Het zal nooit meer worden zoals het geweest is, maar wie kan zeggen wat de toekomst brengt? Bescheiden schrijven wil ik proberen, geen grootse plannen en geen eigenwaan.

Drie jaar. Wat kan ik daarover zeggen... Een liefde rijker én armer, een geweldige vriendin armer door mijn eigen stomme schuld en gestopt met mijn studie, maar ook prachtige nieuwe mensen leren kennen, een paar mooie reizen gemaakt en vooral: geen spijt. Het leven nam een aantal mensen van ons weg, maar maakte de kindjes ook weer drie jaar ouder (zo snel, zo groot). Je gaat sowieso dood aan het leven, maar je gaat niet sneller dood omdat je harder leeft, al ligt het er natuurlijk wel aan hoe je dat “hard” definieert. Ik heb altijd haast gehad, ik ben altijd gulzig geweest. Ik pakte gewoon alles wat voor mijn neus kwam. Dat is zeker niet altijd de beste beslissing geweest, ik heb genoeg dingen verpest omdat ik gewoon geen keuze kon maken tussen het één of het ander. Ik wil altijd alles. Maar het is tijd voor een uitdaging. Het is tijd om tegen mijn eigen natuur in te gaan en keuzes te maken. Ik moet leren om te pakken wat ik wil en niet gewoon wat ik kan krijgen. Het is ontzettend moeilijk om dit te zeggen, maar ik wil ervoor gaan. Zoals ook Paul van Ostaijen schreef in zijn na-oorlogse gedicht “Vers 6”: Ik wil bloot zijn / en beginnen.

Ik ben nog nooit zo bloot geweest.