Ellis in Burgieland: The End

Vorige week vrijdag besloot ik, zoals het een echte masterstudente betaamt, dat het tijd was om nog eens een bezoekje te brengen aan mijn promotor. Aangezien zijn bureau zich ergens tussen de Rozier en de Plateau bevindt, moest ik mij voor het eerst in lange tijd weer in dat opmerkelijke gebouw begeven. Ik weet waar zijn bureau te vinden is, maar toch kwam ik na een twintigtal minuten doelloos rondwandelen tot de conclusie dat ik verdwaald was. Ik was in een deel van de Plateau beland dat ik tot die dag nog nooit had gezien. Op een gegeven moment kwam ik in een donkere gang die er wat saai en onbetekenend uitzag. Wat verderop bleek dat de gang doodliep. Althans, dat leek op het eerste gezicht zo. Toen mijn ogen wat beter aan het licht gewend waren zag ik plotseling een klein poortje aan het eind. Ik besloot om het eens van dichterbij te gaan bestuderen, aangezien ik nu toch al veel te laat was voor mijn afspraak. Het was een ijzeren poortje met rare krullen, waardoor een trap te zien was. Ik rammelde aan de klink en tot mijn grote verbazing ging het poortje piepend en knarsend open. Ik zag een massieve houten trap naar beneden, waarvan het eind niet direct te zien was, omdat hij na enkele meters een lichte bocht naar rechts maakte. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn voorzichtigheid, en voor ik het wist had ik mijn rugzak met de aantekeningen voor mijn afspraak aan de kant gezet en was ik voetje voor voetje de donkere trap aan het afdalen. De trap leek kilometers lang door te gaan, ik bleef maar lopen. Net toen ik op het punt stond om terug te keren, zag ik een muur opdoemen aan het eind van de trap. Onderaan de muur was een heel klein deurtje, waar ik met geen mogelijkheid door kon. Op de grond lag een brownie met een briefje erbij: Eet mij teneinde uw moleculaire samenstelling aan te passen. Ik begreep er niks van, maar het was al een tijdje geleden dat ik gegeten had, dus ik besloot de brownie op te eten. Toen die mijn maag binnenkwam voelde ik een ongelofelijke kramp door mijn hele lichaam trekken. Een paar minuten later kwam ik weer bij mijn positieven en leek het deurtje plots veel groter. Ik wandelde er dan maar doorheen en kwam in plaats van in een kelder (zoals ik verwachtte), in een grote wijde tuin terecht. De tuin stond vol met bloemen en planten die ik nog nooit gezien had, in allerlei rare vormen en kleuren. Ik wandelde een stukje verder, hoewel mijn benen verschrikkelijk moe waren na al die trappen. Uiteindelijk kwam ik bij een grote blauwe boom, waarvan de takken de letters VTK vormden. In die boom zaten twee rare mannetjes, eentje met kort zwart haar en eentje met bruine krullen. Welkom in Burgieland! riepen ze me toe. Ze boden mij wat van hun differentiaalthee met vectorkoekjes aan, en ik vond het er best gezellig. Zo gezellig dat ik besloot om te blijven. Sindsdien vertoef ik dus hier in Burgieland, waar de zon altijd schijnt en deadlines niet bestaan. Wie me vinden wil, moet op zoek naar de verborgen trap, diep in de krochten van de Plateau.

I’ll be expecting you,
Ellis