Ellis in Burgieland

Ongeveer een half jaar geleden besloten mijn enige echte partner in crime en ik om het huis van haar oma vanaf dit academiejaar (op vreedzame wijze dan weliswaar) te annexeren. Dat dit niet zonder slag of stoot zou gaan werd al snel duidelijk. Problemen met de kwaliteit van de muur, een onvindbare boiler, kachels die we met geen mogelijkheid aan de praat kregen, en meer van zulk leuks. Een van die kleine probleempjes was onze oven, die telkens wanneer hij aangezet werd spontaan alle stroom deed uitvallen. We hebben ons al die tijd met een klein vervangoventje gered, juist groot genoeg voor een diepvriespizza. Tot we vorige week we ter ere van een speciale gelegenheid lasagne hadden klaargemaakt, die niet in onze oven paste. We hebben het probleem omzeild door onze lasagne half Gent door te sleuren naar andervrouws oven, maar mijn huisgenote besloot dat het genoeg geweest was. De volgende dag bestelde ze een nieuwe.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover: onze langverwachte oven en meteen ook maar een wasmachine zouden bezorgd en geïnstalleerd worden. Om 14u30 waren ze daar uiteindelijk, twee man sterk. Eerst kwam een blauwogige werkmens in een bruine pullover met schoenen met stalen neuzen binnen. We brachten hem naar de crime scène, toonden de oude oven en gaven aan waar de nieuwe wasmachine moest komen te staan. Hij fronste en krabde, zoals het een echte werkman betaamd, eens aan zijn kin. Oeioei. We keken hem vragend aan. Dien aansluiting, da ziet er nie goed uit, ’t zit daar precies een gat in. Hij stak zijn vinger in het gat in de (volledig verroeste) leiding, en haalde die er weer uit, bedekt met een ondefinieerbare bruine drab. Ondertussen had ook zijn medeplichtige het toneel betreden. Ey Filip! Kom ne keer kijken! Ook Filip krabde eens aan zijn kin, alsof hij dacht dat daar een inzicht uit zou komen vliegen, en stak zijn vinger in de leiding. Jamoja weerklonk het, gevolgd door de gevleugelde woorden: Wij ebben daar ons materiaal niet voor bij zu. Ge gaat nen loodgieter moeten bellen om dat te regelen!

Allez, we zullen nen keer naar den oven kijken. Na wat geschroef en gefoefel aan de oude oven, die natuurlijk eerst verwijderd moest worden voor ze aan de installatie van een nieuwe konden beginnen, begon de grootste van de twee alfamannetjes te snuiven. Ey Mario! Krijg kik dien oven hier niet uit! Mario, die al tien minuten stond toe te kijken, spoedde zich naar zijn compagnon. Het snuiven nam toe, kasten werden open gerukt en beiden zetten zich op hun knieën voor onze keukenkast. Oe zit dat ier aangesloten?! De kast werd leeggemaakt, er werd gevloekt, gerommeld en aan de oven gesleurd. Ja juffrouwke, kweet ook niet oeda ze da ier gedaan ebben zu, maar den aansluiting van uwen oven zit achter uw keuken. We gaan uwen keuken compleet moeten uitbreken voor dien oven aan te sluiten. Ofwel moeten we ier overal gaten in boren. Mario! Is da te doen voor ier gaten in te boren?

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Lieve groeten,
Ellis