Oud verdriet roest niet (tekst teruggevonden, ongeveer een jaar oud)

We verfden de muren in felle kleuren. Het was net een sprookje: aan onze voeten scheen de zon, naast ons lag de zee en boven ons was het altijd nacht. Maar het kon haar niet troosten. 's Avonds huilde ze opnieuw tegen mijn schouder, om die nadien met een zakdoek droog te deppen. Alsof niet zij, maar mijn schouder zoveel verdriet had.

Ik liet haar uithuilen en we kropen in bed, naakt, met het strand aan onze voeten, de kustlijn aan onze zijde en de donkerblauwe diepte achter onze hoofden. Ze keek me aan, zei "Jij eerst" en sliep in.