Opnieuw een dag uit het leven van

Ik betreed eens te meer het voertuig des doods voor een enkeltje Verschrompelde Piemelstad en neem mijn boek om de rit wat aangenamer te maken. De oudjes naast me doen een inspanning om de titel te kunnen lezen. Niet jouw type boek, geloof me. Alhoewel, wat weet ik daarvan. Misschien hou je wel van een stevig potje coïtale uitwisseling van lichaamssappen, misschien weet je wel behoorlijk van wanten tussen de lakens. Wie weet wat voor verborgen talenten mevrouw tentoonspreidt als ze haar kunstgebit en haar donkerblauwe mottenballengilet afwerpt en zich bovenop een jonge halfgod van het type Harder Better Faster Stronger stort.

De vervelende warmte, de muffe stank van sigaretten gerookt in lang vervlogen tijden in combinatie met het fantasiebeeld van de bejaarde die al haar lichaamsopeningen tegelijkertijd laat vullen door een escadrille grootgeschapen mannen maken me een beetje misselijk (ik kan maar niet beslissen welke van deze drie het meest). Plots komt er een hardnekkige putlucht voorbijdrijven, die zich in mijn neusgaten nestelt. Een van de wandelende zombies achter mij heeft om de één of andere onbekende reden besloten zijn of haar bek open te doen. Gedegouteerd kijk ik om me heen, en het raakt me als ik zie dat er op heel de bus niemand zit die er niet in meer of mindere mate onappetijtelijk uitziet. En nee, mister Nekhaar Deluxe, ook jij niet. Dus je mag ophouden met je weinig subtiele pogingen tot oogcontact (die sowieso gedoemd zijn tot mislukken, aangezien hij met zijn rug naar me toe zit). Het is nog vroeg, ik ben moe en ik zie eruit alsof ik op bijzonder pijnlijke manier aangereden ben door een bulldozer, wat blijkbaar indruk maakt op mensen met een nekbaard.

In een opwelling besluit ik om de vrouw in een kanariegeel fleecevest die voorbijloopt een hautaine blik toe te werpen, wat uitdraait op een fiasco als de bus juist op die plek blijft stilstaan. Nota aan mezelf: 40 seconden hautain kijken is niet goed voor de kaakspieren.