Kooplust

No matter how much you lose, you can always buy some more shoes, om het maar eens met een cheesy pick-up line te proberen, zoals de “echte” columnisten, har har. Ik voel me als een goedkope parodie van mezelf als ik de schoenenwinkel uitloop met het zoveelste paar om aan mijn uit de hand gelopen verzameling toe te voegen. Mét hak ook, al ben ik nog altijd niet toegekomen aan mijn plan om er eindelijk eens mee te leren lopen. Maar ze zijn zo mooi, meneer.

Men moet toch iets met de frustratie, de pijn en die kleine brokjes tijd die nog resteren, vakkundig verscholen achter wekendurende vakantiejobs en een karrenvracht studieboeken. ’t Is de laatste keer deze zomer, beloofd. Eenzame opsluiting wordt de nieuwe tactiek. Je zou zo denken dat ik na vier jaar toch wel de juiste techniek onder de knie zou moeten hebben, maar helaas. Stress werkt niet, een drastisch tekort daaraan evenmin. Voortdobberen dan maar. Kon ik maar tijd kopen, in plaats van schoenen.

Het is vrijdag. Aangezien ik morgen moet werken zit daar voor mij niet veel moois in, maar toch maakt het me blij. Ik hou van vrijdagen. Ik hield als kind al van vrijdagen. Iedereen lijkt vrolijker, losser, avontuurlijker op vrijdag. Vrijdag vieren met mijn favoriete stad is dus een voorrecht waar ik met volle teugen van geniet. Als ik mijn ogen sluit brengen de geluiden van de Korenmarkt me naar ergens waar het beter is dan hier, zachte muziek en geroezemoes van mensen, de beste soundtrack die er is.