Zand

Ik heb vroeger lang gedacht dat ik kapot was, maar mensen breken niet. Ik heb geprobeerd om te leven voor twee, maar kan de leegte niet vullen die je achterliet.

Wat is liefde?
Twee namen op een deurbel. Overplakt door papier dat wel voor even dienen kan, maar niet de tand des tijds kan overleven.
Nog vier maanden surreëel en dan verdwijnen. Dag kleur.
Ons kleur.

Jij was het blauw, donker, teruggetrokken. Twijfelend als de zee en niet gelukkig.
Ik ben het geel dat denken doen moet aan verre stranden, vanbuiten vrolijk maar daaronder ver en afwezig. Kon ik mijn voeten maar in dat zand begraven en meegaan met de zee. Laat me hier toch niet verzanden, neem me mee.