Oma

Het einde van een leven heeft verdacht veel weg van het begin. Daar lig je dan, als een pasgeboren kind dat voor het eerst de wereld ziet, nieuwsgierig om zich heen kijkt en alles in zich opneemt. Je kijkt me aan en lacht, voor het eerst in maanden zie ik je weer lachen. Je houdt mijn hand vast en knikt. Het is goed geweest. Ik weet al lang dat dit moment eraan zat te komen, maar nu het zo ver is ben ik er toch niet op voorbereid en rollen de tranen over mijn wangen.

Het is alsof je de afgelopen maanden, jaren, steeds een beetje meer verdween. Alsof er elke dag een heel klein stukje van jou gewoon in de eeuwigheid opging, alsof je steeds kleiner werd, tot op het eind alleen dit overbleef. Een onvoelbaar, bijna gewichtloos lichaam dat nog nauwelijks alle herinneringen kan dragen die het in die 82 jaar verzameld heeft. Je hebt geen gemakkelijk leven gehad, integendeel. Ik denk niet dat ik zou kunnen wat jij kon, wat jij hebt moeten kunnen. Ik weet niet hoe ik dit nu weer moet kunnen, ik weet niet waar ik de moed vandaan moet halen om dit te doen.

Daar lig je dan, eindelijk. Als een gelukkig kind, knus in je lakens gewikkeld. Met ogen die dichtvallen, maar nog vechtend tegen de slaap. Ik hoop dat het einde verlossend mag zijn, maar vooral zacht.

Rust in vrede, 05/04/08