De bron

Het voelt alsof ik met de jaren steeds dichter bij de oorsprong kom, alsof het grote raadsel des levens zich stukje bij beetje voor mijn ogen ontwart. Het ademt in mij, het is mij. Het waarom, dat jaren geleden nog zo'n groot probleem vormde, wordt steeds minder belangrijk. Het leven is niet in woorden te vatten, niet te omschrijven, niet te meten en - godzijdank - niet te voorspellen. Vrijdagavond op de bank met een glaasje wijn keren we terug naar de bron en worden de grondvesten van mijn bestaan schaamteloos blootgelegd. Onvoorstelbaar.

Mijn ouders hebben heel veel moeite voor mij moeten doen. Mijn moeder wilde zo graag nog een dochter, maar het lukte haar pas na vijf jaar om zwanger te worden, het jaar dat ze dertig werd. Ik ben niet zonder slag of stoot ter aarde gekomen, er waren complicaties en ze moest bijna de volle negen maanden platte rust houden, wat niet eenvoudig was met een kind van acht dat veel aandacht nodig had. Één keer dachten ze zelfs dat ze een miskraam had gehad en dat het vruchtje verloren was, maar ik gaf me nog niet zo snel gewonnen. Ik kwam uiteindelijk bijna moeiteloos ter wereld, om 22u28 op de zevende dag van de zomer. Blauw, maar groot en zwaar en met een onvervalst punkkapsel.