Hippies, hersenen en kosmische lichtflitsen

PAUZE festival, 13 november 2008, Vooruit Gent
Wooden Shjips (US) Sword Heaven (US) Arp (US)

Op dit festival, dat zich tegelijkertijd in Utrecht en in Gent afspeelt, wordt elke avond een ander thema behandeld. Vanavond heet dat thema Journey Through a Burning Brain en willen de mensen van PAUZE de hedendaagse wildgroei aan genres aan de kaak stellen. “Deze avond is een middelvinger naar het hokjesdenken, een middelvinger naar onszelf en vooral een avond vol mind expanding kosmokrautdroneambient met een vleugje effect-driven, psychedelic industrialweirdosludge.” (www.pauzefestival.be)

Al bij onze eerste stappen in de Vooruit klinkt een zwaar gebrom. Als we het geluid achterna gaan komen we in een prachtige zaal terecht waar rode fluwelen gordijnen en kitscherige gouden spiegels hangen. Voor we ons in het audiovisuele geweld storten doen we snel onze oordoppen in. Sword Heaven is de naam van het duo dat zich hier aan het uitleven is. Op de website van het festival wordt de groep zeer adequaat omschreven als “één van de interessantste hedendaagse vehikels als het aankomt op teringherrie”. De drummer ziet eruit als koning Leonidas uit de film 300, maar dan wel in bloot bovenlijf en met een leiband om zijn nek (dit blijkt later de microfoon te zijn). Met zijn gigantische drumstokken beukt hij op het arme drumstel in, dat toch al met plakband aan elkaar hangt. Zijn muzikale wederhelft laat zich gaan op een niet nader te identificeren instrument onder het onophoudelijk slaken van doodskreten. Het ziet eruit als een stuk van een opengesneden didgeridoo met een kabel aan en brengt een hypnotiserend gezoem voort. Het volume staat oorverdovend luid en de mensen rondom ons staan met hun handen aan hun oren. Achter de twee muzikanten hangt een scherm waarop een grote M staat, die bij elke drumslag afgewisseld wordt met beangstigende beelden: een man met een bijl in zijn handen, een Egyptisch uitziende vrouw, hersenen, en zelfs een embryo. Het optreden is kort, maar heel krachtig en vooral bevreemdend.

De volgende act is het fantastische Arp, het soloproject van Alexis Georgopoulos die we kennen uit Tussle. Met slechts een analoge synthesizer en een man op gitaar tovert Arp de Balzaal om tot een oase van rust. Achter hen wordt een silhouet van Georgopoulos met een zonnebril geprojecteerd op een achtergrond van sterren, die later veranderen in kleurige strepen en spiralen. Hijzelf draagt een heel kosmisch T-shirt met rode en witte strepen, terwijl zijn gezelschap het iets soberder houdt: een gewone jeans met zwart hemd en laarzen. De onbekende man met de gitaar blijft gedurende het hele optreden verlegen naar de grond kijken, en voegt slechts af en toe iets toe aan het elektronische geweld. Ze spelen drie vrij lange nummers waarop de hele zaal zachtjes meedeint. Arp is een welkome afwisseling na het muzikale geweld van Sword Heaven.

Dan is het tijd voor de hoofdact, Wooden Shjips, die nu voor het eerst voor een volwaardige tour in Europa zijn. Op de voorkant van hun cd staat enkel een heel wazige foto, we zijn dus uiterst benieuwd naar wat we te zien zullen krijgen. Vier harige mannen van middelbare leeftijd stappen het podium op en beginnen hun instrumenten af te stemmen. ‘Hippies!’ klinkt het achter mij. De zanger heeft een kleurig hemd aan dat uit zijn spijkerbroek puilt en een lange baard, die er opvallend donker uitziet naast zijn blonde haar. Er wordt, op aandringen van enkele enthousiastelingen in het publiek, flink wat echo op de microfoon gezet. Als voorbereiding op wat komen gaat geven de bandleden elkaar een fles rode wijn door, wat door de toeschouwers op enig gegrinnik wordt onthaald. Ook dit optreden wordt begeleid met visuele effecten: licht flitst in het rond en achter de mannen hangt een scherm waarop beelden geprojecteerd worden. Er komt een veld met zonnebloemen voorbij, maar ook een soort schreeuwende boeddha en zelfs een heuse wietplantage. Het optreden is voor het grootste deel improvisatie, vermengd met enkele nummers van hun nieuwe plaat. De muziek klinkt live, vooral met de beelden erbij, nog psychedelischer dan op de cd. De sfeer is goed en de volledige Balzaal knikt, stampt en – in het extreemste geval – headbangt mee op de maat van de muziek. Kortom: een geslaagde show.

Tussen en na de optredens worden onze oren verwend met oude platen (van onder andere Los Amigos de María en Mavi Isiklar) en kunnen we een kijkje nemen in de verzameling cd’s en lp’s die tentoongespreid wordt. Ook zijn er T-shirts en posters van Woorden Shjips te koop en het tijdschrift Ruis met een interview met Arp is gratis mee te nemen. Voor we naar huis gaan grissen we nog snel een poster van het festival mee voor op onze slaapkamer.

(Recensie Nederlandse taalvaardigheid III)