Douchen

Een mens verliest elke dag 50 tot 100 haren. Ik maak er een sport van om ze in bizarre patronen aan de muren van onze douche te plakken, als moderne kunst. Het is – oh luxe – mijn douche, dus ik mag ermee doen wat ik wil, temeer daar mijn wederhelft niet wakker ligt van een haar meer of minder aan de wand. Als ik op het kunstwerk uitgekeken ben spoel ik ze door de afvoer, waar ze zich onvermijdelijk ophopen tot een gezellig kleffe bende die dan de boel verstopt en ervoor zorgt dat de douche altijd zachtjes meesputtert als de afwas wordt gedaan. In een tijd vol ongelukkige ochtenden placht ik tegen mezelf te zeggen dat op slechte dagen mijn ochtendse douche het gelukkigste moment van de dag was. Ik voel nog steeds elke ochtend dat ik gelijk had, de zalige warmte om me heen weegt op tegen een dag buiten in de regen.

Het enige nadeel van douchen is de overmatige condens die zich op mijn dakraam vormt en die op gezette tijden (veel te vaak) naar beneden komt gedruppeld, bij voorkeur op kleren en belangrijke documenten. Daar valt niets tegen te beginnen, behalve het raam openzetten, wat in deze weersomstandigheden zorgt voor temperaturen rond de tien graden en bovendien de penetrante stank van vuilniszakken in de kamer binnenlaat. De twijfelachtige luxe van wat met een veel te mooi woord een ‘eenkamerwoning’ wordt genoemd. Je ontdekt de nadelen altijd maar als het al veel te laat is.

Klagen doen we echter niet, want het gaat goed met ons, in tegenstelling tot wat iedereen verwachtte. Als je iemand vertelt dat je gaat samenwonen lijkt dat automatisch een negatieve reactie teweeg te brengen. Daarom zweeg ik maar zoveel mogelijk. Zelfs nu nog krijg ik ‘oei’-gezichten als ik erover begin, terwijl we het toch al een aantal maanden foutloos uithouden. ‘Wacht maar’, zie ik ze dan denken. Uiteindelijk zal het inderdaad wel mislopen, maar ik denk dat weinig écht voor eeuwig duurt, dus aan het samenwonen zal het dan mijns inziens ook niet gelegen hebben. Ik heb mezelf trouwens beloofd dat ik met jou zou leven alsof dat wel het geval was, alsof de eeuwigheid voor één keer binnen handbereik was. En, al zeg ik het zelf, voorlopig doen we het verdomd goed.