eerlijk schat, ik weet niet
wat ik zonder jou zou moeten
maar die uren van alleen zijn
staan nog in mijn ziel gebrand
aan de muren van mijn kamer
hangen nog postkaarten met groeten
uit het land der eenzaamheid
met zijn uitzichtloze strand
waar ik uren liep te dwalen
maar toch niemand ooit ontmoette
en waar ik meermaals ben verdronken
zwemmend naar de overkant
maar mijn pogingen tot ontsnappen
waren vergeefs, en ik moest boeten
slechts de gedachte aan een uitweg
hield mij zo lang in stand
dus als het mij nu wat te veel wordt
maak ik me snel uit te voeten:
't is de gedachte aan die tijd
die mij soms nog overmant
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten