Kinderverkrachters!

Het testosteron van de mij omringende busgangers speelt me, voor de zoveelste keer, parten. Zo’n vier rijen voor me bevindt zich een ontsnapte psychopaat die om de beurt naar alle vrouwen in de bus kusgeluidjes maakt en ZOETJE NIET DOEN roept als ze dreigen af te stappen. Rechts naast me zitten twee onvervalste alfamannetjes, en telkens wanneer ik per ongeluk hun kant op kijk zie ik 4 ogen op me gericht staan. Ik doe dan ook mijn uiterste best om heel geïnteresseerd naar buiten te kijken. Toch moet hier een natuurwet aan het werk zijn, want als betoverd glijdt mijn hoofd opvallend vaak hun richting uit. Er sijpelt nog net geen druppel kwijl uit de bek van de voorste, bij wie de behoefte zich duidelijk het dringendst manifesteert.

Dan komen we in een verkeersopstopping terecht, en gaan bij de halve gare de sluizen volledig open. GODVERDOMME KINDERVERKRACHTERS! GADE DOODVALLEN! GADE DOODVALLEN GODVERDOMME! MILJAAR! Enkele gefronste blikken vallen hem ten deel. Als hij dan ook nog de eerstvolgende afstappende vrouw uitscheldt voor HOER! moet hij zich bij de buschauffeuse gaan verontschuldigen, want ‘anders smijt ik u eraf!’ SORRY MADAM! SORRY MADAM! SORRY MADAM! Het mechanisme dat ervoor zorgt dat mensen slechts één keer hetzelfde zeggen lijkt bij hem zwaar beschadigd te zijn. Toch lijkt deze berisping hem enigszins gekalmeerd te hebben en blijft hij rustig tot hij uiteindelijk af moet stappen. De machomannen stappen aan dezelfde halte af en één van hem werpt me nog een speelse knipoog toe. Mijn dag is weer goed.