Voor L.

Na een zwoele nacht in De Hakenberg werd het tijd om naar huis terug te keren. Bij hun afscheid op het station wierp ze hem nog snel een roze papiertje met haar nummer toe, en sprong met een grote grijns op haar gezicht de trein in. Daar had ze eindelijk wat tijd voor zichzelf. Voor zich uit starend overliep ze de nacht die ze zojuist achter zich had gelaten.

Hij had bakkebaarden een contrabas. De mensen in de zaal gniffelden en keken haar kant uit toen hij op het podium verscheen, omdat het algemeen bekend was dat ze daar een zwak voor had. Haar temperatuur steeg al bij zijn aanblik, maar toen hij zijn leren jasje op de grond wierp en zich in zijn zwarte marcelleke woest op de contrabas stortte, kon ze zich niet meer bedwingen. Ze schudde haar haren wild doorheen en baande zich een weg door het publiek naar voren. Daar aangekomen bleef ze nog enkele seconden verlekkerd staan kijken naar zijn goddelijke lichaam, voor ze zichzelf weer bij elkaar raapte en vastberaden het podium op klom. Hij speelde nonchalant verder tot het einde van het nummer. Zij wachtte geduldig, haar ogen onafgebroken op zijn rustig op en neer bewegende borstkas gevestigd. Toen de laatste tonen van zijn contrabas waren weggestorven legde hij die voorzichtig op de grond en keek haar verwachtingsvol aan. Ze tilde hem op, wierp hem over haar schouder en verdween door een achteringang van het podium, het publiek verbijsterd achterlatend. Na een tijdje begonnen de mensen in de zaal te roepen en te protesteren, maar toen was het al te laat. Het tweetal was al lang verdwenen.

De ontvoering verliep vlekkeloos. Hij had al lang geleerd dat bij vrouwen zoals zij elke tegenstand tevergeefs was, en liet zich gedwee meeslepen. Na enkele kilometers waagde hij het toch om te vragen waar ze precies heen gingen. Zij glimlachte mysterieus, ook al kon hij dat vanuit zijn hachelijke positie eigenlijk niet zien, en zei hem dat ze een interessant etablissement in gedachten had, en dat hij zijn nieuwsgierigheid nog even moest proberen in te tomen.

Ze glimlachte bij de herinnering aan die eerste kennismaking. Eenmaal aangekomen in het hotel hadden ze heel wat moeten aandringen om nog een kamer te kunnen krijgen, omdat ze niet gereserveerd hadden, maar het was hen uiteindelijk toch gelukt. De nacht die volgde was de moeite waard geweest, en hij had haar vanmorgen zelfs ontbijt op bed gebracht.

Hopelijk zou hij snel bellen...