Het kan niet ver meer zijn

Terwijl ik huiswaarts slof kijk ik zoals altijd naar de flatgebouwen. Achter slechts één van de raampjes brandt nog licht. Een zachte glimlach van herkenning krult zich om mijn lippen: ik ben niet alleen, ook daar is nog een waker.

Mijn gedachten flitsen in dolle snelheid heen en weer. Waarom ben ik een vrouw? Wat betekent dat vrouwzijn voor mij en hoe, en in welke mate beïnvloedt het mijn leven? Kon ik daar maar een paper over schrijven. Pagina’s en pagina’s kan ik vullen met overpeinzingen.
Ik herschik voor de zoveelste keer de chaos in mijn hoofd. Er was een film, zij was vrouw en moest een man verleiden. Hij sloeg, vernederde, zij stond hem toe. Het is een vicieuze cirkel: zolang er mannen zijn die zonodig hun macht moeten kunnen tonen, zolang er vrouwen zijn die zich welwillend aan hun voeten gooien, lopen we in rondjes. Want daar komen nu eenmaal kinderen van, die de geschiedenis herhalen, en zich al op jonge leeftijd klaarmaken om mee te draven in dit walgelijke circus. Sta me toe om aan de zijlijn te gaan staan, en te zuchten.

Roept dit op tot tegenreactie? Maar wat dan? Een machtsgeil vrouwspersoon dringt zich op in mijn gedachten. Zij die al het leed dat haar voorgangsters is aangedaan zal vergelden, en het manzijn zal doen lijden, om al die jaren van onderdrukking te compenseren. Maar zo kan ik niet denken, dat zou tegen mijn diepste zelf ingaan. Want was ik het niet die zei en zo hard geloofde dat het verschil tussen mannen en vrouwen vooral iets is waar we zelf van overtuigd zijn, en wat we zelf hardnekkig in stand houden? Het dagelijkse leven maakt het moeilijk dit soort standpunten vol te houden. Wat ik ook bereiken mag, ik blijf jong en vrouwelijk: daarover zullen de mensen me voor de rest van mijn leven zowel bevoordelen als bevooroordelen. Er is geen ontsnappen aan het feit dat ik het lichaam van een vrouw heb, en daardoor gedetermineerd ben om “ontvangende” partij te zijn, om passief te zijn. Er is geen ontsnappen aan het feit dat ik altijd bang zal zijn om verkracht te worden. Er zullen altijd duizend en één gedachten door mijn hoofd flitsen wanneer ik wél geniet. Ik zal altijd walgen van porno. Onze visie op seks is volledig verziekt als je het mij vraagt, door de rollen die we leren, door wat we zien, door ons lichaam en de manier waarop we leven.

Hoe kan het leven goed zijn als het lichaam geen tempel is, maar slechts een speeltafel? Bevredig de lust, stel jezelf teleur als het voorbij is maar begin opnieuw, tegen beter weten in. Ik ben misselijk. Niet depri, gewoon misselijk. De wereld gaat niet ten onder, dat heeft hij al lang geleden gedaan. Wij zijn slechts restjes, lopen hier even rond en gaan dan onverbiddelijk dood. Gelukkig maar. Het eeuwig leven moet een hel zijn voor wie verteerd wordt door lust.

Zware kost voor dit uur van de nacht. Misschien moet ik maar slapen. Mijn bed is zacht en oordeelt niet, verwijt me niks. Een beetje zoals jij. Het voelt alsof al om de hoek jouw armen wachten. Ik ren erheen, geef alles. Het kan nu niet ver meer zijn.