En toen werd het weer maandag

Setting: plein met winkelcentrum en bibliotheek. Het kon in principe overal geweest zijn.
Veroordeeld tot wachten slenter ik doelloos wat rond, tot ik me met een schok realiseer dat het spraakgeheugen van mijn gsm nog volgestouwd is met nachtelijke mijmeringen van enkele dagen geleden. Een paar seconden lang beleef ik mezelf opnieuw, in een van die meedogenloze gemoedstoestanden die zo verdomd eigen aan mij zijn. Ook na al die jaren van proberen te vergeten vergezellen ze mij nog, en vergallen ze mijn nachten. Op de slechtste dagen achtervolgen ze me ook overdag.
Ik haal diep adem en luister, enkele seconden maar. Ik hoor mijn eigen tranen over mijn wangen lopen en mijn eigen stem waar op dat moment niet veel meer van rest, die slechts een uur voor dit bericht nog vrolijk zong, en nu enkel nog kan snikken. Ik ben niet in deze wereld gekomen om iets te bereiken… Denk ik. De dag die volgde deed ik alsof er niks was gebeurd, en loog ik dat de heesheid van het zingen kwam. Ik klap het toestel dicht. Meer kan ik nu niet aanhoren.

Setting: kamer, gedempt licht, gedempte muziek die voor deze gelegenheid af wordt gezet en ik, met mijn hart kloppend in mijn keel en mijn gsm geopend in mijn handpalm.
Er is nu niemand die me horen kan, of zien, en ik ben nu veroordeeld tot zwijgen en luisteren. Als enkel kinderen en dronken mensen de waarheid spreken, ben ik nu veroordeeld tot de waarheid. Ik druk de toetsjes in, en mijn maag keert om. Ik hoor een hoop geblaas van de wind en godzijdank is het grootste deel van wat ik zeg onverstaanbaar. Enkel het laatste bericht laat me leeg en koud achter. De essentie van het leven is dat het toch allemaal geen bal uitmaakt wat je doet, je komt toch nergens.
Ergens tussenin brak ik, nu wis ik beduusd één voor één de berichtjes uit mijn ‘memolijst’ (oh ironie). Uiteindelijk is het de muziek die de laatste weerstand doet openbreken, ze huilt en ik huil zachtjes met haar mee. Ik ben nog lang niet waar ik zou willen zijn, en op de slechtste van mijn dagen vraag ik me soms af of ik daar ooit wel komen zal. Maar dat zal de tijd moeten uitwijzen.