Een ode

Bonk! Daar viel ik, in liefde. Op jou, want jij zat daar al. Ik moet je pijn hebben gedaan want het was best een harde val. Toch wuifde je mijn verontschuldigingen weg, met een overtuiging die mijn hart onmiddellijk een paar tellen sneller deed slaan. Je hielp me opstaan, veegde liefdevol het zand van mijn jas en blies de twijfel uit mijn vermoeide hoofd.

We raakten aan de praat en ik vroeg of je er al lang zat, daar in liefde. Een tijdje, zei je, en dat je van plan was geweest net zo lang op me te blijven wachten als nodig zou blijken te zijn. En jawel, daar was ik dan eindelijk, zei je glunderend. Als een klein, onhandig engeltje dat uit de lucht gevallen kwam. Ik begon er spontaan ook van te glunderen en nam je hand vast, waarop we samen de toekomst in glunderden.

~ Einde ~