“Ik voel me niet zo goed”, zei ze. “Ik ben moe.”
Wat dochterlief eigenlijk wilde zeggen is dat ze nu geen zin had om te praten en te praten en te doen alsof het haar allemaal interesseerde. Ze hoorde wel de bezorgdheid in je stem, maar wat kon ze zeggen?
Ze heeft een beetje last van eenzaamheid. Niet het type dat je oplost door gezellig samen in de zetel te gaan zitten en tv te kijken, nee, het type dat knaagt. Die fundamentele eenzaamheid, die je enkel tijdelijk kan negeren, maar nooit kan vergeten.
Dus nu ligt ze daar alleen en smijt de dekens van zich af. Boos slaat ze haar armen over elkaar en zwijgt. Een stil protest, tegen de leegte van het grote bed. Zonder effect.
De overtreffende trap van verliefd is verloren. Ik wil je houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten