Als je denkt dat je alles hebt gehad, dan is daar 2008. Ongevraagd en zonder kloppen komt een nieuw jaar ons leven binnen geraasd, al ons verzet maakt geen schijn van kans. De feestdagen heb ik zonder al te veel kleerscheuren overleefd, maar mijn optimisme heb ik ergens halverwege achter moeten laten. Als ik zo, met mijn voeten in 2008 maar mijn hoofd nog in 2007, de laatste weken overpeins kan ik mijn gedachten terugvoeren tot enkele eenvoudige conclusies, waarvan de belangrijkste lijkt te zijn dat niets ooit verandert.
De kerstmist waar ik me zo over verheugde sloot ons in en maakte ons blind met zijn ondoorgrondelijkheid. Toen kwam de vrieskou, die onze harten tot in het diepst van hun wezen verkilde. Er was meer eten dan mijn maag aankon, maar niet genoeg om me mijn zorgen te doen vergeten. Ondanks alle gemaakte gezelligheid was het weer een verdomd eenzame periode, zoals elk jaar. Mijn nagels zijn opnieuw compleet kapotgebeten van de stress, zoals elk jaar.
De mensen van wie ik het meest hou zijn niet gelukkig. Anderen zijn schijnbaar gelukkiger zonder mij. Beide groepen beseffen niet hoeveel ik om hen geef en hoe erg ik het vind dat ik hem niet kan helpen, of dat ik hen nooit meer zie.
Viool is nog altijd het droevigste instrument dat er bestaat. Vrolijk knipperende kerstlampjes zijn nog steeds het meest deprimerende dat er is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten