Kerstmistig

Trots op mezelf dat ik op zo’n onheilig uur al uit mijn bed geklommen ben, schuif ik de gordijnen opzij en kijk naar buiten. Het is nog donker, wat voor deze tijd van het jaar niet zo vreemd is. Ik grijns als ik de witte nevel boven het gras zie hangen: het is zowaar kerstmistig.

Ik moet iets bekennen: de laatste dagen betrap ik mezelf op een vreemd soort verdraagzaamheid, ja sympathie zelfs, tegenover de naderende feestdagen. Niks zweverigs en zeker geen kerstgedachte of andere hoogdravende ideologiëen hoor, maar het irriteert me niet zoals de andere jaren. Zelfs de blokperiode schrikt me niet meer zo af. Het lijkt me om de een of andere ondefinieerbare reden wel een fijn vooruitzicht om weer eens een maand lang op bijna ascetische wijze bezig te zijn met de dingen die ik graag doe.

Nu, naïef ben ik ook weer niet, en ik besef zelf heel goed dat ik niet lang van deze euforische levensvisie zal mogen genieten. Vandaar dat ik er nu maar van profiteer en een klein woordje neerschrijf voor alle mensen die dit lezen. Want ja, voor het eerst in mijn nu ruim twintigjarige bestaan zijn er mensen die mijn gebrabbel blijkbaar het lezen waard vinden, en daar ben ik eigenlijk wel trots op. Bij deze wens ik jullie allemaal een geweldig jaar toe, en iedereen die in de blok zit natuurlijk heel veel succes met de examens.

Het was me het jaartje wel. Vooral de laatste paar maanden waren hectisch maar heerlijk, en ik hoop er in 2008 nog altijd zo over te mogen denken.