December

Mijn benen bewandelen de mij bekende weg en ik laat ze me leiden. Het is donkerder dan gisteren, maar nog niet zo donker als het morgen zal zijn. De regen druppelt tranen in mijn ogen en zonder dat ik het zelf wil huil ik met de regen mee. Dit is niet de plaats, noch het moment om mezelf te verliezen, maar daar heb ik zelf heel weinig over te zeggen. Postmoderne sprookjes lopen nu eenmaal slecht af.