Nazomer in Grensland (07/10/07)

Zondagavond 17u58, loom en hongerig, maar onderweg naar voedsel. Gewapend met een blik chilibonen begeef ik mij naar het huis van mijn moeder, genietend van de laatste uurtjes van een prachtige nazomerdag. Bij elke stap hoor ik het vrolijk klak-klak-klak van mijn rode sandaaltjes en het rustgevend geruis van mijn wijde rok, en mijn gedachten dwalen af. Dit zijn de mooiste dagen, die dagen die al herfst zijn maar waar je toch nog heimwee naar de zomer voelt. Ons was geen mooie zomer gegund, geen zon, geen lange avonden met uitzicht op bonte zonsondergangen, maar deze dag maakt alles goed. De zon staat laag en schijnt in mijn gezicht, de gele, bruine en rode bladeren maken een melancholische indruk: ze klampen zich vast aan hun bomen maar weten dat het tevergeefs is, en dat ze vroeg of laat toch zullen moeten vallen. Om de een of andere reden vind ik deze kleuren mooier dan de zomer en zelfs de lente. Het past bij de straat die ik bewandel, die een platgelopen indruk maakt, vermoeid van deze drukke nazomerdag met al die voeten, fietsen en honden, die toebehoorden aan alle mensen die toch een glimp van de zon wilden opvangen, en tenslotte aangeroerd door mijn doordachte pas. Ik geniet van het gezucht van het pad onder mijn voeten en het voelt alsof de wereld heel even zijn adem inhoudt, terwijl ik zwijgend voorbijga, en kijk. Maar dat is slechts schijn, natuurlijk, want daar is alweer een auto.