Veilig

Ik warm mijn voetjes op tussen je dijen en citeer een gedicht van Patricia Lasoen. Jij bent onder de indruk, beweer je, en je doet je best om daar zo serieus mogelijk bij te kijken. Buiten is het stiekem al decemberkoud, terwijl het pas november is. De lucht is donker en het waait, en als we ons hoofd even uit het raam zouden steken zouden we de kleine regendruppeltjes op ons gezicht kunnen voelen. Maar dat doen we natuurlijk niet, want binnen zijn we veilig voor de kou en de regen. Ondertussen lees jij een alinea voor die je geestig vindt en wacht je glunderend op mijn goedkeuring. Veilig, schiet het door mijn hoofd, bij jou voel ik me veilig. Deze gedachte resulteert in een weemoedige blik, niet wat jij verwachtte te zien na je trotse uiting van geestigheid. Je kijkt bezorgd, maar ik schud m’n hoofd: laten we er niet over praten. Je armen reiken naar me, ik laat me gewillig meeslepen en vlei me tegen je aan.