Ze liggen samen op bed, veilig in elkaars armen. Voor de zoveelste keer deze week, maar dat doet er niet toe. Ze zijn hun besef van tijd ergens onderweg naar elkaar verloren en in het heetst van de strijd vergaten ze zelfs te eten. De dagen zijn voorbijgevlogen, maar op dit moment lijkt de tijd te besluiten om hen even uitstel te gunnen. Een paar minuten, maar zo intens dat het wel uren lijken.
Hij kijkt haar aan, zij speelt met zijn haar. Venetiaans blond, ze zou het nooit meer vergeten.
Ze zegt "ik wil mezelf op je loslaten"
Ze zegt "jij kan mij aan"
Hij zegt "ik denk dat ik van je hou"
Ze huilt zachtjes. Hij troost haar, zo mogelijk nog zachter.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten