Het blijft me verbazen hoe weinig er nodig is om van een paar druppels een enorme regenbui te maken. Hoe snel het in mij om kan slaan, en hoe slecht ik daarmee om kan gaan. Ben je het ene moment een psychiatrisch patient, het andere verbaast het je weer hoe vrolijk je bent. Ze zeggen wel, dat alles went, maar ik heb mensen genoeg gekend, die geen vrede konden vinden. Eenzaamheid kan je verslinden, en de herinnering, aan allen die je beminden, is dan slechts vaag, en lijkt vergeten. Want hoe zouden zij kunnen weten, hoe het voelt te zijn bezeten door die onbekende kracht? Hij houdt me in zijn macht, en omarmd door de nacht waar ik altijd al van hield en die me zoveel keren rust bracht, lijkt de wereld nu plots te vergaan. Wat is toch het nut van dit bestaan? Ik kijk omhoog naar de maan, die me met zijn licht verdooft. Ik heb je al zoveel keren beterschap beloofd...
De zin galmt na in mijn hoofd, botst tegen de muren van mijn wereld en blijft maar doorrazen. Het blijft me verbazen hoe weinig er nodig is om van een paar druppels een enorme regenbui te maken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten