Mánnen..! En vrouwen dan! (20/04/07)

"Vanwaar de definitie van androgynie?’ zult u zich misschien afvragen. ‘Vanwaar die eeuwige polariteit?’ vraag ik mij af. Waarom willen de meesten van ons zo graag geloven dat mannen en vrouwen tegengesteld aan elkaar zijn? In een maatschappij als de onze, die zichzelf modern noemt, en waar de emancipatie een vaststaand feit is, zijn boeken met titels als “Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus” bestsellers. Waarom worden altijd de verschillen gecultiveerd, terwijl er in mijn ogen zoveel meer overeenkomsten zijn?

In de definitie hieronder wordt gesteld dat een androgyne persoon ‘zich niet mannelijk en niet vrouwelijk voelt, zich juist mannelijk én vrouwelijk voelt of iemand die gevoelsmatig tussen beide seksen staat’. Ik vraag mij af wáár dan precies mannelijk ophoudt en vrouwelijk begint. Voor mijn gevoel bestaat die strikte afscheiding niet, is het gewoon een door de maatschappij opgedrongen beeld dat we om de één of andere manier graag blijven geloven.

Ik heb lang gedacht dat ik ergens tussenin zat, dat ik als het ware mannelijker was dan mijn seksegenoten. Nu ben ik beginnen nadenken over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Zijn er eigenlijk wel typisch mannelijke of typisch vrouwelijke eigenschappen? Ik ben het er mee eens dat er eigenschappen zijn die vaker bij mannen voorkomen, en aan de andere kant eigenschappen die vaker bij vrouwen voorkomen, maar dit is helemaal geen volledig beeld. Ik ben van mening dat deze polaire visie ons wereldbeeld enorm vernauwt. Zouden de meesten van ons zich niet veel beter voelen zonder zich te moeten schikken naar het prototypische beeld van een man of een vrouw?

Het blijft zo’n groot taboe, veel mannen zijn bang om aangetast te worden in hun veronderstelde mannelijkheid en veel vrouwen lijken hun zogenaamde emotioneel superieure positie tegenover de mannen te willen behouden. Veel mensen scheppen er plezier in om hun onvrede over het andere geslacht te uiten. Dat is iets wat ik niet begrijp. Veel problemen worden in mijn ogen te makkelijk verklaard door het verschil tussen de sexen. Volgens mij heeft het veel meer met iemands karakter te maken, dan met iemands geslacht. Mannen zijn competitiever dan vrouwen? Dan hebt u mij nog niet ontmoet. Vrouwen kunnen beter hun gevoelens uiten? Als het niet zo’n taboe zou zijn denk ik dat veel mannen met plezier eens een goed gesprek met u zouden aangaan.

Dit alles neemt niet weg dat we natuurlijk beiden veroordeeld zijn tot het leven met een verschillend lichaam, en daarmee gerelateerd ook andere hormonen die in dat lichaam rondvliegen. Hoe men het ook draait of keert, mannen baren nu eenmaal geen kinderen. Het spreekt voor zichzelf dat dit een hele ingrijpende gebeurtenis is en dat dit dus ook een grote invloed uitoefent op de vrouwelijke helft van de wereldbevolking. Daardoor zullen ook minder vrouwen azen op een grote carrière, en minder mannen geneigd zijn om het huishouden op zich te nemen. Daar moeten geen problemen van gemaakt worden, zolang iedereen maar doet wat hij of zij het liefste wil en niet wat opgedrongen wordt. Waar wél meer aandacht naartoe mag gaan is bijvoorbeeld het feit dat vrouwen in veel beroepen nog altijd minder betaald worden dan mannen. Degene die mij hier één overtuigend rationeel argument voor kan geven moet ik nog ontmoeten.

Wat de vrouwen echter bezielt die elke dag vrijwillig halfnaakt op mijn tv-scherm ronddartelen, daar begrijp ik niks van. Al die jaren van feminisme, strijd voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen, en nu dit. Ik vind het enorm denigrerend om te zien hoe die vrouwen zichzelf kleineren. Ze tonen zich als ondergeschikt, door zich te buigen naar de wensen van de man. Natuurlijk, iedereen moet doen waar hijzelf achter staat en seksueel moet men zich ook volledig kunnen ontwikkelen, maar hier heb ik erg weinig respect voor. Het is een ongezonde vorm van exhibitionisme die het beeld van vrouwen aantast, en daar heb ik problemen mee.

Persoonlijk wens ik mij dus, om de definitie hieronder nogmaals aan te halen, absoluut niét te conformeren aan de tweedeling man-vrouw. Ik leef mijn leven zoals het goed voelt, zonder me druk te maken over het feit of ik wel vrouwelijk genoeg ben.