Als een gigantische zakdoek rustte mijn deken op mijn lichaam
Om alle tranen te vangen die die nacht zouden vallen
Het grootste deel van mijn leven speel ik improvisatietoneel. Hier in de anonimiteit van de grote massa word ik gedwongen me voor te doen als iemand die ik niet ben. Meestal slaag ik daar met grote onderscheiding in, soms wordt het mij echter teveel en slaat mijn hoofd op hol.
De kamer maakt een vrije val, contouren gaan van scherp naar onscherp en worden dan terug scherper. Muziek gaat in flarden, of verdwijnt volledig van het toneel. Mijn toneel.
kwijt, het spijt me
ik kon wéér niet meer
en ik wil niet meer proberen
die ongelofelijke realiteit
dat alles gewoon doorging
alsof er niets gebeurd was
alsof dat mij niet raakte
maar jij bent je van geen kwaad bewust
was het niet gemeend?
en wat als ik het nooit meer kan vergeten?
ik ben kwijt
en als niemand me wil zoeken
wil ik niet gevonden worden
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten