Een dag zoals alle andere, leeg en nutteloos aanvoelend. De existentiële thematiek van het leven gaat door, hoe verwoed je ook probeert om je gedachten te verzetten. Ik zie moeders met hun kinderwagens, hun kroost is hun leven geworden. Ik vraag me af of zij er ook maar één moment bij stil hebben gestaan dat ze hun kinderen in een leven hebben gegooid waar ze niet om hebben gevraagd. Een leven dat hen niet veel meer kan bieden dan een tijdelijke onderbreking van de stilte, niet meer dan tijdsvulling, een stukje minder van de eeuwigheid.
Ik stel mezelf vandaag herhaaldelijk - te vaak, of toch meer dan goed is - die ene vraag die niet gesteld mag worden: is één simpel mensenleven dan echt zoveel waard, dat alles gedaan moet worden om die persoon in leven te houden?
Als ik al mijn gedachten zou kunnen neerschrijven had ik kasten vol boeken gehad die niemand ooit lezen zou. Misschien zou het me een gevoel van voldoening geven, waarschijnlijk niet. Want elke vraag roept meer vragen op, elke oplossing brengt een nieuw probleem met zich mee. En gelukkig maar, want wat valt er nog te doen als je niks meer hebt om over na te denken, en enkel de nutteloosheid van het leven je omarmt?
Als ik al mijn gedachten zou kunnen neerkladderen op de muur had ik huizen vol kamers gehad die niemand ooit bewonen zou. Mensen steken hun leven vol met bezigheden, om de tijd te doden. Waarom werken wij, begeren wij geld, willen we steeds meer? De belangrijkste dingen in een mensenleven zijn slechts lege begrippen, waar wij zelf een invulling aan gegeven hebben.En als een jong mens begint te twijfelen aan het nut van dit alles, wordt dat afgeschilderd als een kwaal van de leeftijd. Jong en onwetend, maar waar hebben wij toch al die kennis voor nodig? Hoe kun je een heel leven lang het feit negeren dat alles wat je doet indirect op niks uitdraait?
Geluk, wat is het meer dan een concept, door mensen in het leven geroepen. Een kunstmatig doel, onbereikbaar, maar object van verlangen voor zovelen onder ons. Muze van schrijvers die handleidingen voor dat geluk schreven en onderling wedijveren over wat nu de beste manier is om het te verwezenlijken. Uren gaan voorbij, dagen, maanden, jaren, maar wij blijven zoeken naar iets wat we niet kennen, vastberaden om onszelf te ontplooien, onze diepste wensen te vervullen. En dat terwijl de vooruitgang die we maken, als we die al ooit maken, in se betekenisloos is en blijft.
Rebelleer en slaap niet meer! Slaap is een illusie, en het tekort eraan brengt je op lange termijn verder van de wereld dan welke drug dan ook. Of slaap en blijf slapen, juist om niet te hoeven denken, dat is ook een optie.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten