Blijven schrijven zei ze, weten waar je het allemaal voor doet en jezelf blijven verbeteren. Want ook vandaag zal voorbijgaan, zei ze. En toen begon ze te schrijven. Het voelde als een groot voorrecht om haar te mogen zien schrijven. Ik hield, en hou van haar, alsof ze een deel van mezelf is, of juist omdat ze een deel van mezelf is, wie zal het zeggen?
ook vandaag zal voorbijgaan
net zoals alle andere
door mij gehate
en misschien zelfs gemiste dagen
de tegenstelling haten en missen
is slechts schijnbaar
want later
zullen ook die tegenstellingen vervagen
mijn eigen literaire verklaring, vervaging
jawel, een openbaring
want de enige juiste interpretatie
is toch ook weer voor interpretatie vatbaar
de regen blijft onherroepelijk vallen
en druist tegen mijn principes in
of de jouwe
van woordvolgorde, gepastheid en rijm
het gevoel anders te zijn
maar de regen spoelde weg
wat haar dierbaar was
of toch ooit leek te zijn geweest
die alledaagse wereld
kon zij niet bevatten, en ze vond
zichzelf altijd terug in een wereld
waarvan het leek alsof hij zonder haar bestond
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten